Participatie een probleem van opvoeding?

We leven tegenwoordig in een participatiemaatschappij, althans, dat wil men ons doen geloven. Maar, tegelijkertijd klinken er geluiden van critici dat het participeren nog niet zo wil lukken.

Er zijn allerlei redenen te bedenken waarom het niet zo willen lukken met participeren: Ouderparen worden gedwongen om 2-verdiener te zijn en kunnen dus niet zomaar de zorg voor hun kinderen helemaal zelf op zich nemen. Zij maken gebruik van bijvoorbeeld naschoolse opvang. Laten we dus nog maar niet spreken over het ideaalbeeld: Mensen nemen hun zorgbehoevende familie of naasten in huis en verzorgen hen. Of beelden die hierop lijken. Het vrijwilligerswerk en de mantelzorg lijkt ook niet zo goed van de grond te komen als de bedoeling is.

 In dit blog een andere benadering van dit probleem: het participatieprobleem vanuit de ontwikkelingspsychologie. 

Lees verder...

Het zal mij een zorg zijn...

Waar maken wij ons zoal druk over...

Voordat ik aan dit blog begon, was ik aan het studeren. En tijdens het maken van aantekeningen kreeg ik last van mijn polsen... Eerst maar eens gezocht op internet naar een ergonomisch toetsenbord. Is tocht lastig, als je veel met de PC werkt, dat moet je eigenlijk wel hebben zo'n goed toetsenbord.

Maar, er zijn groter dingen waar we ons druk over kunnen maken. Hoe vangen we al die vluchtelingen op en wat betekent dat voor ons en onze omgeving? en wat gaat dat gedoe met de Fyra ons eigenlijk kosten? Owja, en dan die pensioenen, tjonge moet ik waarschijnlijk tot mijn 67e werken zeg! Niet normaal toch?

Maar wacht even, heb je al gehoord wat er in de zorg allemaal fout gaat? Mensen moeten terug de maatschappij in, niet normaal toch? En dan moeten mensen zomaar meer gaan betalen...

Tja, ik las vanmorgen voor ik aan mijn studie begon enkele artikelen: In Lesbos kwam een boot met vluchtelingen aan, een baby stierf in de armen van een omstander, onderkoeld. Een vader liep huilend rondt, want zijn kinderen zijn allemaal gestorven tijdens de overtocht. Ja verschrikkelijk hoor. Maar ja, kom op zeg, je gaat toch niet met je kinderen in zo'n boot, je weet toch dat het gevaarlijk en riskant is? En trouwens, misschien was het wel een economische vluchteling, die heeft hier niets te zoeken.

In Armenië woont een moeder met een zoon. De zoon heeft het syndroom van Down. De man (want hij mag de naam vader niet dragen, mijn inziens) is weggelopen omdat hij zo'n kind niet wil. Inmiddels is de zoon volwassen en leven moeder en zoon in de keuken. Niet omdat het daar zo geweldig is, maar omdat dit de enige plaats in huis is waar de temperatuur niet rond het vriespunt ligt. Af en toe gaat moeder op pad, etensresten zoeken, voor haar zoon, als extraatje.

In weer andere landen worden mensen vervolgd om hun geloof, de machthebbers aldaar vinden dat zij het verkeerde geloof aanhangen. Weer andere landen vervolgd mensen om hun politieke voorkeur. Of de levensomstandigheden zijn zo slecht dat men nauwelijks in hun eigen levensonderhoud kan voorzien.

Tja, dat is toch erg! Tjonge...

... Maar ja, je kunt je niet overal mee bezighouden zeg. En je moet niet de levensomstandigheden tegen elkaar afwegen, het is daar zo'n andere cultuur. En kom op zeg, alsof wij ons niet druk mogen maken over onze problemen! En als wij daar zouden wonen zou ons dat vast niet overkomen.

Owja, wat eten we straks eigenlijk, zullen we gewoon wat bestellen? En zag je trouwens dat de plantsoenen nu nog steeds niet onderhouden zijn? Toen ik de hond uitliet had ik echt last van al dat blad, om nog maar niet te praten over de takken die zo laag hangen. Betalen we daar belasting voor?

Misschien, heel misschien, zijn we toch een beetje verantwoordelijk voor al die ellende. Kunnen we er echt niets aan doen? Zouden we er niet voor kunnen kiezen om geld over te maken? O nee, natuurlijk niet, weet je wel wat die voorzitters van die goede doelen in hun eigen zak steken! Schandalig! Dat doe ik niet meer hoor...

Juist, kijk gerust de andere kant op. Dat is hier toch niet, ver van ons weg. Ons probleem niet! Als ik maar warm en droog zit. Alhoewel, toch eerst nog eens wat aan mijn toetsenbord doen, dat is echt wel vervelend.

Wij Nederlanders zijn misschien wel heel egoïstisch geworden...  

Maar goed, ik heb niet veel tijd, druk druk druk. En ik kan me niet overal mee bezig houden. Ik heb mijn werk, mijn studie en ik doe ook vrijwilligerswerk. Dus ik doe veel goeds... Heerlijk om zo mezelf gerust te stellen! Owja, zo even een toetsenbord halen.  En trouwens, die zielige verhalen maakten deel uit van een of andere campagne, dus het zal in de praktijk nog wel meevallen, dit zijn natuurlijk de slechtste verhalen, extra uitvergroot om geld uit mijn zak te kloppen...

Misschien, heel misschien kan ik met dat toetsenbord een donatie doen, zodat anderen ook van mijn welvaart kunnen meeleven. Moet ik nog even kijken of ik tijd heb en genoeg op mijn rekening uiteraard. Maar eerst even eten...

 

Hopelijk komen wij niet in zo'n situatie, want wie zou ons dan nog willen helpen?